شب يلدا... اينجا
داستان خواني ها ... اينجا
داستان نويسان ايراني ... اينجا
ديدار با خانواده وثوق ... اينجا
آرامگاه فردوسي و اخوان ثالث ... اينجا
حسين آتش پرور، نويسنده ... اينجا
محمدباقر كلاهي اهري ... اينجا
داستان نویسان مشهدی ... اينجا
شام در طرقبه ... اينجا
اختتاميه ... اينجا

سايت ... اينجا
نتايج جشنواره ... اينجا
بررسی جشنواره ... اینجا
نوبت "داستان ايراني" رسيد ... اينجا
تهران، پايتخت داستان ايراني نيست ... اينجا

قدم بخير هم مشهد رفته بود ... اينجا

برچسبها: safar-nevesht, story-award

مرضيه رياحی: نام يوسف عليخانی بيشتر در عرصه ادبيات شناخته شده است. وی تا به حال داستان زندگی «ابن‌بطوطه»، «صائب تبریزی»، «حسن صباح»، بازخوانی عشقنامه «عزیز و نگار»، گردآوری قصه‌های مردم رودبار و الموت و دو مجموعه داستان «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» و «اژدهاكشان» را منتشر كرده است.
علاوه بر اين عليخانی سال‌هاست كه در عرصه مطبوعات نيز فعال است. وی در مستند عزيز و نگار به الموت می‌رود تا يك عشقنامه قديمی را به تصوير بكشد. اين مستند ديپلم افتخار بهترين فيلم بخش «چشم‌انداز سرزمين زيبای ما» هفتمين جشنواره منطقه‌ای سينمای جوان قزوين را به دست آورده است.

چه شد كه سراغ این سوژه رفتید؟

سال 71 در انجمن سینمای جوان قزوین دوره فيلمسازی گذراندم. فیلمنامه‌های زیادی ‌نوشتم كه چندتایی از آنها، همان زمان ساخته شدند. يكسری محدودیت‌ها و قبولی در دانشگاه دلیلی شد برای دوری از قزوین و ماندگاری در تهران. بعد هم داستان نوشتم كه قبل از ورودم به انجمن سینمای جوان قزوین هم می‌نوشتم.
من سراغ موضوع «عزیز و نگار»‌ نرفتم. درگیر قصه‌اش شدم و روایت‌های مختلفش را گردآوری كردم كه سال 81 مجموعه تحقیقاتم به وسیله نشر ققنوس چاپ و سال 8۵ هم تجدید چاپ شد.
تمام این سال‌ها طرح‌های فراوانی برای فیلم داشتم كه چون توان تهیه امكاناتش را نداشتم یا در قالب داستان بردم‌شان یا نیمه كاره فرستادم‌شان به بایگانی ذهنم. چند باری هم طرح‌هایی به برخی از نهادها دادم كه همه‌شان گم و گور شدند.
طی سه سال گذشته به همراه افشین نادری در روستاهای رودبار الموت در حال گردآوری قصه‌های مردم بوده‌ایم كه هنوز ادامه دارد و تازه دو مرحله از هفت مرحله‌اش را پیش رفته‌ایم. سال گذشته، علی دهباشی، سردبیر مجله بخارا و مسئول شب‌های بخارا تصمیم گرفت شبی به اسم «عزیز و نگار» برگزار كند. پیشنهاد داد دوربین بردارم و از گردنه‌های البرز فیلمی خام تهیه كنم تا در این شب نمایش داده شود. از ایشان خواهش كردم امكان تدوین به من بدهند تا از میان 3۵ ساعت فیلم خامی كه بخشی از آنها در همین روستاگردی‌ها به دنبال قصه‌های الموت از جمله قصه عزیز و نگار تهیه شده و بخشی هم مربوط به سال‌های دورتر در طالقان می‌شود، فیلمی كوتاه تدوین كنم. به كمك محسن آقالر، مدير سینمای جوان قزوین این امكان فراهم شد. حامد كلجه‌ای هم تدوین فيلم را برعهده گرفت.
فیلم یك شبه تدوین شد. همان شب هم صداگذاری كردیم. نریشن را هم همان شب نوشتم و ضبط كردیم و ساعت پنج صبح روز بعد فیلم آماده شد. فیلمی كه هرگز فكر نمی‌كردم فیلم خوبی شده باشد.

بومی بودن چقدر در ساخت این فیلم به شما كمك كرد؟

خیلی. به هرحال وقتی هم كه روایت‌های این قصه را جمع‌آوری می‌كردم می‌دانستم مردم شناسان كاركشته‌ای قبل از من به دنبالش بوده‌اند اما با این جسارت كه من هم روایت خودم را ارائه می‌كنم، دست به این كار زدم.
شاید بیش از ده طرح درباره موضوعات مختلف مربوط به مردم روستاهای رودبار و الموت و روستای زادگاهم «میلك» آماده دارم كه آرزو دارم زمانی بتوانم بسازم‌شان. تردید هم ندارم كسی نمی‌تواند براساس این طرح‌ها فیلمی بسازد و به همین دلیل هم ترسی از گفتن‌شان ندارم كه حالا هراس داشته باشم از روی دستم بر‌دارند. هركس اراده كند من همه این طرح‌ها را برایش می‌گویم. مهم این است كه روح سنگلاخ‌ها و چین و چروك‌های مردم روستاها را لمس كرده و بوی عرق خستگی‌هاشان را حس كرده باشند تا بتوانند كاری قابل توجه ارائه بدهند كه اگر چنین بشود نیازی نخواهند داشت به طرح‌های من.

شما بیشتر در عرصه ادبیات فعالید، فیلمسازی چقدر برای شما جدی است؟

زیاد. زیاد سفر می‌روم. در سفرها هم یك دوربین عكاسی فقط همراهم دارم و دفترچه یاداشتی جیبی. دوربینم، هم عكس می‌گیرد و هم فیلم. فراوان شده برای پیدا كردن یك آدم از اینجا تا آذربایجان یا كرمان رفته‌ام و مسیر را لمس كرده‌ام. این‌ها را البته نه به قصد فیلمسازی كه برای لذت بردنم انجام داده‌ام. سفرهایی كه من بخش كلامی‌اش را كشیده‌ام بیرون و ریخته‌ام روی كاغذ، حال آن كه می‌توان تصویری‌اش كرد.
چند بار به قصد ساخت فیلم (نه البته به قصد فیلمسازی حرفه‌ای) زنگ زده‌ام به فیلمبردارهای معروف از دوستان هم دوره‌ای در سینمای جوان كه فلان موضوع است مثلا و من دارم می‌روم ماكو و... فقط نیاز به یك فیلمبردار دارم و نه حتی امكانات دیگر. اما متاسفانه حرفه‌ای‌گری خب دور می‌كند آدم را از لذت بردن. برای همین هم هیچ‌وقت طرح‌های ذهنی‌ام زنده نشده‌اند.

فیلم «عزیز و نگار» با یك دوربین ساده هندی‌كم ساخته شده است. زمانی كه تصویر می‌گرفتید می‌دانستید كه قرار است فیلم بسازید یا بیشتر برایتان یك نوع تحقیق تصویری برای كتاب «عزیز و نگار» بود؟

سفر اول من به طالقان كه تمام شد حس كردم خیلی چیزها را نتوانستم با دوربین عكاسی زنده نگه دارم. یادداشت‌هایم گویا نیستند. حافظه‌ام خسته شده است. سفر بعدی به طالقان یك هندی‌كم امانت گرفتم و رفتم.
گذشت تا سفرهایم به الموت. باز بدون دوربین رفته بودم وقتی برگشتم با سه نفر حرف زدم. پر بودم از كلمه. می‌خواستم دیگران هم لذت ببرند از چیزهایی كه دیدم و شنیدم و حس كردم. با فرخنده آقایی و علی موذنی و داود غفارزادگان زیاد حرف می‌زدم آن روزها. علی موذنی گفت دوربین ببر علیخانی! گفتم ندارم. گفت من برایت امانت می‌گیرم. بعد خودم از برادرم امانت گرفتم. دوربین از عوامل مزاحم در زمان گردآوری قصه‌های عامیانه است و حواس راوی را پرت می‌كند اما از افشین نادری، همكارم خواهش كردم بگذارد فیلم بگیرم. چون زمان گردآوری قصه – چه زمانی كه تنها می‌رفتم و چه زمانی كه با او– فقط ضبطی بود و دوربین عكاسی‌ای. اما با این حال گرفتم‌شان. این 3۵ -3۶ ساعت فیلمی هم كه با همین هندی‌كم گرفته‌ام به این دلیل تهیه شد.

متاسفانه من هنوز كتاب «عزیز و نگار» را نخوانده‌ام اما در فیلم سرانجام داستان عشق عزیز و نگار به روشنی مشخص نمی‌شود و گمانه‌زنی‌های متفاوتی وجود دارد. شما به عنوان سازنده فیلم و البته نویسنده كتاب به قطعیتی رسیدید؟

هرگز. هرگز در هیچ چیز قطعیتی نیست. بسیار شده وقتی دارم داستانی می‌نویسم فكر می‌كنم پایانش اینطور و اینطور خواهد شد كه زمان نوشتن، به جایی رسیده ام كه خودم متعجب مانده‌ام.
داستان عشق در سرتاسر ادبیات ما و جهان چنین سرنوشتی دارد. درست كه هر راوی‌ای، روایت خود را ارائه می‌كند اما به گمانم روایتی زیباتر خواهد بود كه نگاهی به روایت‌های نسبی دیگر داشته باشد. روایت من هم روایت ِ روایت‌های نسبی دیگران است. فیلم «عزیز و نگار» در زمان كتاب هم چنین سرنوشتی داشت. چهار روایت مكتوب (دو نظم و دو نثر) و یازده روایت شفاهی را بررسی كردم. ترفندهای زبانی‌اش را بیرون كشیدم. بعد یك روایت مكتوب (روایت گرگانی و چاپ 1330 كانون نسبی كتاب ناصر خسرو) را پایه قرار دادم و براساس آن فراوان پی نوشت آوردم از روایت‌های شفاهی راویان زنده دیروز و رفته امروز. بعد روایت‌های دیگر را هم آوردم در كتاب.
فیلم «عزیز و نگار» هم قصد ندارد داستان عزیز و نگار را بازگویی كند كه اگر قرار بود اینطور باشد خب وقایع را می‌چیدم كنار هم و یك روایت را بازگو می‌كردم. هدف‌ام این بود كه نشان دهم مردم هنوز در كوهستان ها زنده‌اند و زندگی می‌كنند و هنوز هم گردهم جمع می‌شوند و قصه می‌گویند كه یكی از قصه‌هایشان عزیز و نگار است.

برای من جالب بود وقتی با مردم درباره عزیز و نگار صحبت می‌كردید هیچ‌كس نبود كه بگوید اطلاعاتی ندارد. واقعا این عشق در الموت این‌قدر ریشه كرده؟

اولین‌بار كه دغدغه این قصه گرفتارم كرد سال 79 بود. نسخه‌ای از همان چاپ ناصر خسرو را برده بودم قزوین كه با شوق به پدر و مادرم بگویم چنین قصه‌ای در الموت داریم و من بی‌خبرم.
وقتی شروع كردم به خواندن، پدرم گفت اشتباه می‌خوانی. با تعجب نگاهش كردم. خواند. مادرم از آشپزخانه به خنده گفت تو كه بدتر می‌خوانی. گفتم «مگه تو هم بلدی؟» بعد آمدند و نشستند و من دو نوار ضبط كردم كه در روایت‌های كتاب، روایت‌شان هست و البته در فیلم هم به نوعی.

به تازگی این فیلم در همایش الموت هم به نمایش درآمده؛ برخورد مردم عادی با این فیلم چطور بود؟

يادم است وقتی شب «عزیز و نگار» در خانه هنرمندان برگزار شد؛ من با ترس و لرز فیلم را به مسئول پخش دادم چون قبل از آن فقط خودم فیلم را دیده بودم و تدوینگرم. ترس از این كه اصلا فیلم خوب شده؟ اصلا خوب پخش خواهد شد؟ اصلا این فیلم كه با هندی‌كم گرفته شده، فیلم هست؟ با ترس رفته بودم ردیف آخر سالن و توی صندلی فرو رفته بودم. اما در همان دقیقه سوم فیلم، خنده و جنبش قلب بیننده‌ها را حس كردم.
در همايش الموت هم این حس را دیدم. لمس كردم. بعد از پخش فیلم «عزیز و نگار» در مركز هنرپژوهی نقش جهان، مردمی كه برای تماشای فيلم آمده بودند از من كپی فيلم را می‌خواستند.
مردم ما دنبال خودشان هستند. دنبال قصه‌های خودشان هستند. دنبال اینجا هستند و این‌هاست كه امیدوارم می‌كند به جمع كردن پول تا حداقل یك دوربین مینی دی وی بخرم و بیفتم به كوه و دشت و از داشته‌های خودمان، فیلم بگیرم؛ خواه فیلم بشوند بعدش یا داستان بشوند یا ... دوست ندارم بمیرند هرگز!

برچسبها: roudbar_alamout

طرح: عليرضا كريمي مقدم

"يلدا؛ شب عروسي ماه و خورشيد" مبارك

اين تنها عكسي است كه از "قدم بخير" مادر ِ مادرم داريم. دايي فريدون، تنها دايي مان، مادربزرگ را همراه هوشنگ، پسر دايي، برده مشهد. اين عكس شش سال قبل از به دنيا آمدن من و يك سال بعد از مرگ پدربزرگم گرفته شده؛ سال 1349

سه ساله بودم كه ام كلثوم، مادربزرگ پدري ام مرد. يك سال بعد "عنقزي" آمد و شد زن‌بابا (بابابزرگ). بعد چند ماه بعدش هم علي عمو (علي عمران) دست زن و دو بچه اش (مولود و مصطفي) را گرفت و اوس ولي بابا (پدربزرگ) و مش نرگس (عنقزي) را همراه گرفت و رفتند مشهد؛ البته شهين عمه و زن عمو فيض الله با محمد حنيفه هم همراه شان رفتند؛ جالب اين كه محمد حنيفه بعد از مشهد رفتن در يكسالگي اش هنوز كه هنوز است معروف است به "مشدي يه"
با جيپ رفته بودن از ميلك به قزوين. وقت برگشتن (بهمن ماه بود) گير كردند توي رودخانه بين باغستان ِ‌ميلك. هنوز يادم هست خيلي دعا كردم تا با چراغ و چوب و لباس گرم رفتند و آوردندشان.

اين عكس هم مال همان سفر پدربزرگم با خانواده عمو علي است در همان سال 1358

مرحوم شيخ جعفر صفي خاني همراه هميشگي خاطرات مدامم از مسجد ميلك است و تاسوعا و عاشورا و سخنراني هاش كه حيف زود رفت؛ سال 1375 و درست وقتي كه تازه نشسته بود و نصيحتم مي كرد كه داستان حواسم را پرت نكند و ائمه را از خاطر نبرم. شيخ جعفر، شوهر مهين عمه بود. توي عكس جدا از عمه و شوهرعمه، صبورا هست و ضياء و محمد.

عروسي توران عمه درست همان سالي بوده كه من دنيا آمدم. تورج ( توي عكس فكر كنم دو سالش باشد) يك سال از من كوچكتر است. با اين حساب عكس بايد مال سال 1357 باشد. آقاي بهرامي بچه هاش رو خوب با موسيقي و كتاب و تحقيق همراه كرد. چقدر دلم تنگ شد براي تورج و فرشته و سعيد و مجيد و فهميه.

سال 1369 بود؛ اول دبيرستان بودم. بابا اسم نوشت توي اين هيات هايي كه نفري دو هزار و پونصد تومن مي گرفتند و ماشين و هتل و غذا باهاشون بود. راستي الان چنده خرج سفر يك هفته اي به مشهد؟ بابابزرگ را هم با خودمان برده بوديم. بعدش ديگه نشد هيچ وقت برم مشهد. يك دوربين 110 داشتم كه من و ناصر پدر خودمان را درآورديم اون قدر از خواجه ربيع و آرامگاه فردوسي و خواجه اباصلت و خواجه مراد و موزه نادرشاه و ... عكس گرفتيم. (من سوم راهنمايي بودم و ناصر پنجم ابتدايي). همه اش دعوا داشتيم كه ما را ببرند باغ وحش مشهد. نبردند آخرش. همه اش مي گفتند بايد بريم زيارت.

من و مامان و فيروز و مسعود هستيم توي اين عكس؛ مسعود حالا دو ماهي مي شه از سربازي برگشته.

من و فيروز و بابا و بابابزرگ و مامان
ناصر و محسن و مسعود و منصور
تهمينه، خواهرم تازه يك سال بود عروسي كرده بود و براي همين همراه‌مان نيست. حميد، برادر كوچكم هم چند سال بعد تازه به دنيا آمد و بالطبع نيست توي عكس
مشهد - 1368

برچسبها: milek, roudbar_alamout

خيلي وقت بود سر نزده بودم به مرتضي وثوق؛ راوي شب هاي الموت
خيلي وقت بود خبري هم از او نداشتم در مسنجر ياهو.
خيلي وقت بود نديده باشم كاري بكند براي الموت. كه امروز ديدم از صبح تا ديروقت در كارخانه اي مشغول به كار شده .
اولين بار اما با تلخي شروع شد آشنايي مان.
يادداشتي درباره الموت را از تادانه برداشته و بدون ذكر منبع منتشر كرده بود. ايميل زدم و يادآوري كردم كه ذكر منبع يادت رفته آقا! (البته حالا خجالت مي كشم از بازگويي اش، اگرچه بسياري از دوست هايي كه حالا دارم آشنايي مان اينطور بوده است.)
بعد وبلاگش را ديدم كه هرچه درباره الموت مي ديد دوباره در وبلاگش منتشر مي كرد.
بعد اصلا وبلاگي راه انداخت به اسم رودبار و الموت تا جماعت را جمع كند كه شروع خوبي بود براي چنين كاري.
يك روز پرسيدم آقاي وثوق چند سالته؟
- 1356
- تهران هستي؟
- نه. مشهد زندگي مي كنم.
- الموتي هستي؟
- بله. در روستاي بالاروچ به دنيا آمده ام.
- خب چرا حالا مشهد زندگي مي كني؟
- قصه اش خيلي طولاني يه.
- چطور؟
- يك روز برات مي گم.


و گذشت و گذشت تا امروز كه رفته بودم به وبلاگش. ديدم مطلبي نوشته و آن راز را آشكار كرده؛ با كلي عكس قشنگ كه دوباره اينجا منتشرش مي كنم؛ البته با ذكر منبع!

پدرم سيد محمود رضا حاجي وثوق سال 1326 در شهر گناباد در استان خراسان چشم به جهان گشود پس از اخذ مدرك ديپلم در سال1346 به عنوان سرباز معلم در سپاه دانش مشغول به خدمت سربازي شد و جهت تدريس دانش آموزان روستايي به منطقه الموت اعزام شد . منطقه اي كه تا آن زمان شايد هيچ گنابادي اسم آن را هم نشنيده بود . پدرم در روستاي پايين روچ دوران سرباز معلمي را آغاز كرد و سپس بعد از اتمام خدمت سربازي به علت اينكه عاشق آن منطقه زيبا و مردم دل زنده اش شده بود به عنوان معلم استخدام شد و به روستاي بالاروچ رفت تا فرزندان پاك آن روستاي زيبا و دور افتاده را باسواد كند .

در آن زمان الموت از قزوين جاده خاكي و صعب العبوري داشت كه فقط اتومبيلهاي دو دفرانسيل و ميني بوسهاي دماغ دار ( جنگي ) رفت و آمد ميكردند . آن هم فقط تا مركز الموت معلم كلايه . از معلم كلايه تا روستاهايي همچون بالاروچ و پايين روچ و هرانك و ... بايد با اسب و قاطر يا پياده رفت و آمد مي كردند .

البته قابل به ذكر است حتي در آن زمان هم با همان وضعيت دشوار مورخان زيادي از كشورهاي مختلفي چون انگليس آلمان و فرانسه به آن منطقه مي آمدند براي تحقيق درباره عظمت تاريخ الموت . مادرم مي گويد : آن زمانها يك خانم انگليسي تك و تنها براي تحقيق به الموت آمده بود .

خلاصه پدرم سال 1349 عاشق يكي از شاگردانش ميشود . ايراندخت دختر 15 ساله اي بود كه در بالاروچ زندگي ميكرد و پدرم با او ازدواج كرد .

پدرم به درس و تربيت بچه ها خيلي حساس بود . هنوز بعد از گذشت 36 سال شاگردانش با گيسوان سفيد براي من از سختگيريها و تنبيه هاي پدرم مي گويند . و دعايش ميكنند كه نسبت به شرايط و مقتضيات آن زمان آن كودكان بازيگوش را مجبور به تحصيل ميكرد . آنها تعريف مي كنند : وقتي در حين بازيگوشي پدرت را ميديديم براي پنهان شدن هر كاري ميكرديم حتي از سوراخهاي سقف طويله ها خودمان را پايين مي انداختيم .

سال 1356 من به عنوان سومين فرزند پدرم در كلبه كاه گلي مادربزرگم در روستاي بالاروچ چشم به الموت گشودم ( كلبه اي كاه گلي موطني رويائيست ) قابله اي كه مرا به دنيا آورد اكنون پيرزنيست به نام تاجي كه وقتي به الموت ميروم او را ميبينم . و اينگونه عمه تاجي ناف مرا بر دامنه البرز بالاروچ زيبا بريد و من الموتي شدم . يك الموتي عاشق

پدرم 12 سال در الموت در اوج بي امكاناتي آن منطقه براي بالا بردن سطح سواد مردم در روستاهاي مختلف الموت كوشيد و هنوز در روستاهاي متعدد الموت كساني هستند كه نام وثوق را ياد آوري مي كنند . وثوق هر چند خراساني بود اما 40 سال است الفباي تعليم و تربيتش از قلم فرزندان الموت بر ورقهاي زندگيشان نگاشته ميشود و نامش مشهورتر از يك الموتي اصيل بر زبانهاي مردم الموت جاريست .

بعد از انقلاب به دليل مشكلات سياسي مسئولان آموزش و پرورش جمهوري اسلامي پدرم خود را به مشهد منتقل كرد و اينگونه اسارت من در فراغ معشوقه ام سرزمين پاك الموت آغاز شد.

مراسم نامزدی سال ۱۳۴۹ - روستاي بالاروچ - الموت

برچسبها: roudbar_alamout

برچسبها: yaddasht

مردم روستايم آواز مي خواندند. آن ها وقت كار و استراحت، بيكار نمي نشستند و مي خواندند.
اين روحيه شاعرانگي و آواز خواندن شان وقت ِ درو و آبياري و زندگي هر روزه شان، به من هم منتقل شده .
وقتي بچه بودم براي دروي گندم به صحرا مي رفتم و همراه بقيه مردم آواز مي خواندم. وقتي هم گوسفندان را به صحرا مي بردم يا براي صيد ماهي به رودخانه مي رفتم آواز مي خواندم.
آواز و شعر هيچ وقت از زندگي ام دور نبوده.
وقتي مدرسه رفتم با تعجب پرسيدم پس چرا اينجا شعر و آواز درس نمي دهند؟ وقتي هم به راديو گوش كردم ديدم ترانه هاي بي مزه پخش مي كنند حال آن كه مردم روستاي زادگاه من "أبنود" صدها شعر و ترانه زيبا از بر بودند و مدام زمزمه مي كردند.
هيچ وقت فكر نمي كردم شاعر بشوم. قاهره بودم. روزنامه ها شعرهايم را منتشر كردند. بعد ديدم مردم كوچه و خيابان، شعرهايم را زمزمه مي كنند. هيچ وقت به طور جدي به فكر چاپ شعرهايم نبوده ام.
طبيعت مادر استعدادها و تجربه هاست. هر وقت دلم مي گيرد و كاري براي انجام دادن ندارم به "أبنود" مي روم تا خاطراتم را به ياد بياورم و غرق لذت شوم. هيچ وقت ارتباطم را با روستاي زادگاهم قطع نكرده ام و وقت و بي وقت به آنجا مي روم.

تادانه نوشت: چند روز پيش گفتگويي خواندم با "عبدالرحمان الأبنودي" شاعر معروف مصري در الشرق الاوسط. دلم نيامد بخش هايي از آن را برايتان ترجمه نكنم.

برچسبها: literature, persian-arabic

گزارش جلسه ... اينجا
عكس‌هاي سالي بيداروطن ... اينجا
عكس هاي احمد باطبي از مراسم ... اينجا
عكس‌هاي جواد آتشباري از اين مراسم ... اينجا

***
"انسانم آروزست" رونمايي شد

برچسبها: book

دو نقطه از رمان "باغ خُرفه" ... محمد شريفي نعمت آباد
گفتگو با محمد شريفي ... ساير محمدي
روزگار ليلي ... محمد شريفي
آخرين شعر - محمد شريفي
وضعيت ... محمد شريفي
ويكيپيديا ... اينجا

برچسبها: mohammad-sharifi

حسن بني عامري را خيلي سال است مي شناسم؛ عصبي و لجوج و بدخلق در خاطر داشتم تا وقتي ديدمش در روزنامه جمهوري اسلامي (يادت هست حسن! خواستم سيگار بكشم و اتاقت پنجره نداشت؟ بعد هم كبريت گير نياوردم؟ سال 77 بود به گمانم)

بعد حسن بني عامري را ديدم مهربان و آرام و دوست داشتني و از اهالي ميلك حتي (يادت هست آمده بودي روزنامه انتخاب، پيش ِ محسن فرجي و ابراهيم زاهدي ؟ و بعد گفتي يوسف پس كي مي خواي كتاب چاپ كني؟)

حسن بني عامري اهل مصاحبه نيست و نبوده و نمي دانم خواهد شد در آينده آيا يا نه، اما ذره بين دستش گرفته و همه چيز را مي بيند و نمي گذارد چيزي از دستش دربرود (يادت مي آيد اولين بار درباره عزيز و نگار با راديو حرف زده بودم و شنيده بودي و تبريك گفتي؟)

بعد توانستم محمدرضا كاتب، يار غارش و گرمابه و گلستانش را وادارم به تن دادن به مصاحبه اما (يادت مياد با اين كه قول داده بودي، زدي زيرش، همون سال ها؟)

حالا خوشحالم كه بهت توجه كردند؛ اين شادي كم شادي اي نيست حسن بني عامري عزيز. خوشحالم فراوان فراوان
قربانت يوسف

بعضي اوقات اين هم شادي است؛ شادي از اين كه بهمن شعله ور ايران است و تو داري مي بيني چهره اش را.
دوستي كه امروز زنگ زده بود كه حتما بيا مراسم منتقدان مطبوعات، تاكيد كرد كه برات جالب خواهد بود. پرسيدم چرا؟ گفت چون شعله ور مي آيد.
بعد گفت راستي جالبه بدوني كه شعله ور گفته دوست داره اين نويسنده هاي جوان را هم ببينه.
گفتم مثلا كي؟
گفت مثلا محمود دولت آبادي.

بعد مرديم از خنده؛ دوتايي.

حسن بني عامري و ناشرش (كريمي ِ نيلوفر)


فتح الله بي نياز


حسين جاويد (كتابلاگ)


رضا مختاري (رمئو عالياني)


... و ناصر غياثي


محمد حسيني


ياسر نوروزي


بي نياز، عاطفه و پيمان اسماعيلي


وحيد پاك‌طينت


محمدحسن شهسواري


يونس تراكمه


محمود دولت‌آبادي


مهدي يزداني خرم


بهمن شعله‌ور و محمود دولت‌آبادي


شعله‌ور


كياييان جايزه علي‌اشرف درويشيان را دريافت كرد


آذردخت بهرامي در حال گرفتن جايزه از احمد غلامي، فرزانه طاهري و محمود دولت‌آبادي




حسن بني‌عامري با دل ِ‌ پر اشك همه را درآورد


كامران محمدي، بني‌عامري، غلامي، دولت‌آبادي و طاهري


نگار اسكندرفر


اصغر الهي و شعله‌ور


... و فرشته احمدي


اسدالله امرايي


آذردخت بهرامي و محمد تقوي


علي‌اصغر سيدآبادي و دختر هنرمندش كه عكاس ماهري است. به زودي درباره اين دختر زياد خواهيد شنيد و خواند.وقتي داشت عكاسي مي كرد چنان با جديت و مهارت و اعتماد به نفس كارش را انجام مي داد كه شگفت زده شده بودم. بعد موقع خداحافظي كه با آقاي سيدآبادي روبوسي كردم و گفتم بذار ازت يه عكس بگيرم گفت پس با دخترم با هم وامي ايستيم. مي بينيد چقدر شبيه هم هستند! خدا نگهدارشان باشه. تبريك مي گم آقاي سيدآبادي عزيز.


احمد غلامي


محمود دولت‌آبادي


حسن محمودي، رسول آباديان و جواد‌عاطفه


كريمي، مدير نشر نيلوفر و حسن بني‌عامري


كامران محمدي


رضا ولي‌زاده




محمدحسن شهسواري


محمد ولي‌زاده


محمد ولي‌زاده و رضا ولي‌زاده


مهسا محبعلي


حسين جاويد، ناصر غياثي و مديا كاشيگر


شاهرخ تندرو صالح


شهلا زرلكي


سعيد طباطبايي


احمد غلامي


مهدي يزداني خرم


بهمن شعله‌ور






محمد ولي‌زاده


ياسر نوروزي و حسن محمودي

***

خبر ... اينجا
گزارش تصويري ... اينجا
خيلي سال بود بوي پرتقال مي‌داد ... اينجا
سفر شبانه بهمن شعله‌ور در تهران ... اينجا

صفحه هشت و صفحه نه (Pdf)

در دهمين سالگرد خاموشي حميد مصدق ، مجموعه كامل اشعار اين شاعر معاصر توسط انتشارات نگاه منتشر شد . به اين مناسبت انتشارات نگاه با همكاري مجله بخارا مراسم رونمايي اين كتاب را در عصر روز سه شنبه 20 آذر ماه در محل اين انتشارات برگزار مي كند.

اين مراسم با حضور اعضاي خانواده حميد مصدق و با سخنراني دكتر محمد سرير ، مفتون اميني ، جواد مجابي ، محمد حقوقي ، شمس لنگرودي و سيروس علي نژاد برگزار مي شود. همچنين فيلم مستندي از زندگي حميد مصدق براي نخستين بار به نمايش در مي آيد.

***

"انسانم آروزست" رونمايي شد

هفتمين نشست علمي هنر و باستان شناسي مركز هنر پژوهشي نقش جهان

منظر فرهنگي الموت
دژ- شهر الموت؛ مفهوم تازه اي از شهر ايراني

برچسبها: roudbar_alamout

برچسبها: yaddasht

لذت مازوخيستي ِ متن
ياسر نوروزي
(مجله شهروند امروز)

بعد از نگاهي به سياه مشق هاي منتقدان كتاب اژدهاكشان به نظر مي آمد كه يا بايد صبر پيش گرفت و دنباله كار خويش يا درباره اش نوشت و نوشت. فكرم اين بود اگر داستان هاي اين مجموعه آنچنان كه برخي آب چكان به تفرج صنعش شتافتند مقبول باشد يا پاي شاهكاري در كار است يا كاسه اي زير نيم كاسه. نه قصد نيش و كنايه نيست. خيانت را برخي از اين دوستان كرده اند و ما سر دشمني با آن ها نداريم. آن قدر دوستي كردند كه خيانت از پهلويش گريبان دريد. شايد پس پرده چشم بصيرت داشتند والا چگونه مي توان تصاوير امپرسيونيستي ديد و "مونه" بيرون كشيد از داستان هاي "قشقابل" و "گورچال" و "شول و شيون"! ثبات قدم داشتند در دوستي اما جاي ابراز احساسات را اشتباه گرفتند و به نام نقد هر چه آمد تراوش كردند.
قصه اين است كه قصه اقليمي اگرچنين است كه "اژدهاكشان" دارد واي اگر از پس امروز بُود فردايي. قصه اقليمي اگر چنين است كه "اژدهاكشان" دارد، دوباره و سه باره و چندباره بخوانيم قصه هاي غلامحسين ساعدي و محمود دولت آبادي و احمد محمود را و ايضا محمدرضا صفدري و منيرو رواني پور را. قصه اقليمي اگر چنين است كه "اژدهاكشان" دارد ...
ادامه مطلب