«بدجوری دلم تنهایی میخواد؛ چیزی که تو خونهی ما به اندازهی کِرواتزدن، سوسولبازی به حساب میآد!»
ربابه ميرغياثي: رُمانِ نامَحرم را خواندم. خوشم آمد. متن روان بود و خوشخوان. برای همین بیهیچ دردسر و آزاری ماجرای ناصر و دوستهایش با آن دخترفراری را تعقیب کردم. اوّل که شروع کرده بودم به خواندنِ کتاب، هی با خودم فکر میکردم چرا آقای نویسنده این ساختارِ زمانیِ متفاوت را برای داستانش انتخاب کرده و خُب، تا صفحهی پنجاه هنوز نمیدانستم چرا. گیرم، وقتی توی نمایشگاه بودیم موقعِ حرفزدنِ نویسنده با یکی دیگر شنیده بودم که داشت میگفت بهخاطر تقطیع فصلهای کتاب اینجوری نوشته داستان را و اینکه بعضی چیزها را نمیتوانسته بنویسه و باید فاصله میافتاده در روایت تا … راستش، خوب یادم نیست چی میگفت. آخر، گوش نمیکردم و فقط میشنیدم و بعد هم بلند شدم و رفتم آنطرفِ غرفه، ایستادم پشت میزِ کتابها.
ستاره بلادی
(
