كتاب «نظرکرده» نوشته‌ي فرشته بهرامي در سيزدهمين نشست از سلسله نشست‌هاي نقد آموت، نقد و بررسي شد.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين جلسه از ساعت 17 تا 19 روز گذشته (پنج‌شنبه، 19 آبان‌ماه) با حضور «ناصر فکوهي»؛ استاد دانشگاه و محقق، «محمد جعفري قنواتي»؛ منتقد و محقق، «ميثم نبي»؛ کارشناس‌مجري، نويسنده‌ي کتاب و جمعي از علاقه‌مندان به کتاب، برگزار شد.

ميثم نبي، کارشناس و دبير نشست‌هاي نقد آموت، در ابتداي جلسه، ضمن تقدير از انتشار آثاري از اين دست، گفت: «جاي خوشحالي بسيار است که هنوز هم در بين نسل جوان ما کساني هستند که به حوزه‌ي پژوهش علاقه دارند و در عصري که عصر اينترنت و سرعت است و در ميان نسلي که متأسفانه، سهل‌انگارانه خواستار به دست آوردن هر چيزي در کوتاه‌ترين زمان ممکن است، فعاليت مي‌کنند. زبان کار به نظرم شيريني خاصي را دارد و از اين منظر، مخاطب را جذب مي‌کند.»

همچنين ناصر فکوهي، محقق و استاد دانشگاه، با تشکر از برگزاري چنين جلساتي و نيز تقدير از فرشته بهرامي براي نگاشتن اين کتاب، گفت: «اين نوع کتاب‌ها را در حوزه‌ي انسان‌شناسي، کتاب‌هاي اتنوگرافيک يا روايت‌هاي مردم‌نگارانه مي‌نامند. در مجموع، کتاب‌هاي حوزه‌ي انسان‌شناسي را مي‌توان به دو گونه‌ي اصلي تقسيم‌بندي کرد. نخست گونه‌ي‌ کتاب‌هاي تئوريک است که در آن به مثال‌ها و مصاديق اشاره مي‌شود. در اين نوع کتاب‌ها مسائل به شکلي گسترده بررسي مي‌شوند. گونه‌ي ديگر، گونه‌ي روايت‌هاي مردم‌نگاري است؛ کتاب‌هايي که حاصل يک کار ميداني هستند و پژوهشگر روايت خودش را از يک ميدان تحقيقي خاص در قالب يک کتاب منتشر مي‌کند. اصطلاح ديگري که تا همين 10-20 سال پيش براي اين نوع کتاب‌ها به کار مي‌بردند، ولي امروزه منسوخ شده است، مونوگرافي يا تک‌نگاري مردم‌شناسي است. مونوگراف همان‌گونه که از نامش پيداست، به اين معناست که يک نفر، نگارشي يک‌دست در مورد يک موضوع خاص انجام مي‌دهد. سبک نوشتار، سبک روايي است. بنابراين اگر بخواهيم طبقه‌بندي کنيم، کتاب «نظرکرده» را مي‌توانيم در طبقه‌ي تک‌نگاري مردم‌شناسي قرار بدهيم.»

او پس از ارائه‌ي تاريخچه‌ي جامع و مختصري از روند شکل‌گيري کتاب‌هاي حوزه‌ي انسان‌شناسي در جهان و ايران، گفت: «در ايران، عمر علوم اجتماعي بر عکس آن‌چه که انتظار مي‌رود، بسيار کوتاه است. عمر آن را حداکثر مي‌توان 20-30 سال حساب کرد. در ايران، ما يک خلأ داريم که متأسفانه هنوز پر نشده است. علت آن هم اين است که اکثر کساني که امروزه در ايران در اين حوزه‌ي فولکلور کار مي‌کنند، دو گروه بيش‌تر نيستند. يک گروه افرادي هستند که متعلق به نسل گذشته هستند و بنابراين بر اساس رويکردها و روش‌هايي که در همان سال‌هاي 40 در ايران وجود داشته، کار مي‌کنند؛ بنابراين کارشان مونوگرافيک است که البته اين كار مونوگرافيک هم لزوماً با اشکالي که امروز در دنيا به شکل متودولوژيک درآمده است، انطباق ندارد. گروه ديگر مانند خانم بهرامي، محققان جواني هستند که عموماً در رشته‌هاي انسان‌شناسي تحصيل کرده‌اند و مشغول فعاليت هستند. مشکل گروه دوم هم در اين است که راهنمايي ندارند که بتوانند کار خود را در سطح عميق‌تري ببرند.»

اين استاد دانشگاه در ادامه‌ي صحبت‌هايش گفت: «امتياز کتاب در اين است که راه را باز مي‌کند تا محققان جوان در حوزه‌ي فولکلور وارد شوند و به اين ترتيب، خون تازه‌اي وارد اين حوزه‌ بشود. اين که فرد جواني زمان بگذارد و به ميان مردم برود، به خودي خود امتياز بزرگي است. نکته‌ي ديگر هم اين‌که کتاب‌هايي از اين دست مي‌توانند همان نقشي را ايفا کنند که در دوره‌ي مارگريت ميد در محبوبيت پيدا کردن حوزه‌ي علمي مطرح شد. در آمريکا، انسان‌شناسي شايد به هيچ‌کس به اندازه‌ي مارگريت ميد مديون نباشد. نه از لحاظ اين‌که بار علمي آثار وي ارزشمند باشد؛ خير، آثار وي مانند آثار فريزر هيچ نوع ارزش علمي‌اي ندارد و قابل ارجاع‌دهي نيستند. ولي چه فريزر را در انسان‌شناسي بريتانيا و چه ميت را در انسان‌شناسي آمريکا در نظر بگيريم، مي‌توان گفت که هر دو سنت انسان‌شناسي، به شدت مديون آن‌ها هستند. به اين علت که اگر آن‌ها اين کارها را نمي‌کردند، اصلاً زمينه‌اي پيدا نمي‌شد که کسي بخواهد کاري بکند. بنابراين من فکر مي‌کنم که کتاب‌هايي از اين دست يک ارزش ديگر هم دارد و آن اين‌که در حوزه‌هاي فراموش‌شده، علاقه‌مندي ايجاد مي‌کنند. مانند همين کاري که خانم بهرامي در رابطه با ميراث فرهنگي مادي، امام‌زاده‌ها انجام داده است و يا کار ديگري که در حال انجام دادن درباره‌ي حمام‌هاست.»

ناصر فکوهي با تأکيد بر جوان بودن فرشته بهرامي و داشتن زمان بسيار براي پيشرفت هر چه بيش‌تر در اين زمينه، افزود: «در مورد کارهاي مونوگرافيک بايد به سمت کارهاي آناليز رفت. اين کار يا بايد توسط خود پژوهشگر انجام شود و يا توسط ديگران. اما بنده فکر مي‌کنم شخصي مانند خانم بهرامي از ابزار اين کار برخوردار است و مي‌تواند هم‌زمان، گروهي نوشته‌هاي مونوگرافيک داشته باشد و گروهي نوشته‌هاي آناليزي. بحث من اين نيست که بهبود کار خانم بهرامي در اين کتاب، وابسته به اين است که مونوگرافيک نباشد؛ خير، بحث اين است که نوشته‌ي مونوگرافيک بايد از يک سري قوانين پيروي کند. نوشته‌هاي مردم‌شناسي و انسان‌شناسي بايد ساختاري خاص داشته باشد. اين ساختار، قاعدتاٌ يک ساختار چهارگانه است که در انسان‌شناسي به کار مي‎‌رود: ساخت خويشاوندي، ساخت زبان، ساخت قدرت سياسي و ساخت قدرت ايدئولوژيک. معمولاً سعي مي‌شود که هر حوزه‌اي را که راجع به آن مطالعه مي‌کنيم، در اين چهارچوب چهارگانه بشناسيم. به طور مثال، پژوهشگري که درباره‌ي امامزاده صحبت مي‌کند، بايد بتواند رابطه‌ي آن با حوزه‌ي خويشاوندي، حوزه‌ي سياسي، حوزه‌ي ديني و ايدئولوژيک و حوزه‌ي اقتصادي را نشان بدهد و در اين مجموعه کار را فصل‌بندي کند. خانم بهرامي فصل‌بندي را بر اساس امامزاده‌ها انجام داده است. اين امر بر اساس قواعد علمي، درست نيست. شما نمي‌توانيد يک مونوگرافيک در مورد امامزاده‌ها بنويسيد و آن را بر اساس امامزاده‌ها فصل‌بندي کنيد. نويسنده حتماً بايد بر اساس يک ساختار علمي پيش برود. هر چند ناگفته نماند که مواد آن الان در اين کتاب هست. به اين معنا که موضوع، پرداخته شده است؛ اما به شکل سيستماتيک پرداخته نشده است.

او با تأکيد صريح بر اين نکته که کتاب را نقد ادبي نمي‌کند، گفت: «علم و ادبيات، هر کدام تعريف خاص خود را دارد؛ آن‌چه که علم را از ادبيات جدا مي‌کند، سيستم و روش است. اگر کار بخواهد به سمت علمي شدن برود، پژوهشگر بايد روش‌شناسي خودش را به طور کامل توضيح بدهد. هر کتابي که در اين زمينه نوشته مي‌شود، حتماً بايد سيستم آوانگاري داشته باشد. ارجاع‌هاي کتابخانه‌يي پژوهشگر در اين کتاب بسيار کم است و در بعضي جاها هم که ارجاع داده‌اند، منبع را نگفته‌اند. شيوه‌ي ارجاع‌دهي به کتاب‌هاي ديگر در اين کتاب، داراي وحدت روش نيست. و اما در مورد عکس‌ها: بعضي از عکس‌ها تاريخ و نام محل به طور دقيق ندارد. هيچ کدام نام عکاس ندارد و بعضي حتا اصلاً نام ندارد. بعضي ديگر اساساً هيچ شرحي ندارند. اين‌جور موارد نياز به دقت بيش‌تري دارد. به نظر بنده بين نوشته‌اي که هم بتواند جذاب باشد و هم بتواند به لحلظ علمي معتبر باشد، تناقضي وجود ندارد. اين‌که کسي بتواند از طريق ادبيات، علم را ترويج کند، بسيار عالي است؛ اما اين کتاب علم نيست. البته ناگفته نماند اين کتاب از بسياري از کتاب‌هايي که امروزه چاپ مي‌شود، مشکلات کم‌تري دارد.

وي در ادامه گفت: «هر کس که بخواهد يک اثر بنويسد، نياز به مطالعه دارد. موضوع امامزاده موضوعي است که بر روي آن در ايران، بسيار کار شده است و مي‌توان از منابع مختلفي براي اين کار بهره برد.»

محمد جعفري قنواتي، محقق و منتقد ديگر نشست، با تأييد صحبت‌هاي ناصر فکوهي، گفت: «از نکات قابل توجهي که در کتاب وجود داشت، بخش سنگ قبرها بود. اين‌که سنگ قبرهاي خانم‌ها و آقايان و مشاغل مختلف چه ويژگي‌هايي دارد. اما بايد گفت که در اين بخش، هنگام صحبت از علاماتي که معنايش مشخص نيست، نياز به توضيح و عکس حس مي‌شود. همين‌طور در بخش نوشته‌هايي که در اتاق‌ها و سر ديوارها در امامزاده‌ها هست، نياز به توضيح بيش‌تري حس مي‌شود. اين توضيحات بيش‌تر مي‌توانست به درک و فهم مخاطب کمک کند. نکته‌ي ديگر اين است که در ويراستاري کتاب، ضعف ديده مي‌شود. بعضاً در کتاب، نشانه‌گذاري اشتباه موجب کج‌فهمي‌هايي مي‌شود. و اما ديگر آن‌که بارها و بارها در اين کتاب اشاره شده است که بر روي قبرها نوشته نشده است که سال قمري يا شمسي. با توجه به اين‌که سال شمسي از سال 1304 رسمي شده است، پس وقتي بر روي قبري سال 1200- 1290 نوشته شده است، مطمئناً منظور سال قمري است. اين ديگر جاي شک و ترديد ندارد.»

فرشته بهرامي، نويسنده‌ي کتاب، نيز گفت: «اين کتاب را مديون همسرم، ابراهيم خسروي هستم و اميدوارم که بتوانم در آينده کارهايم را هر چه بيش‌تر ارتقا بدهم.»

يوسف عليخاني، مدير نشر آموت، با تشکر از دکتر ناصر فکوهي و دکتر محمد جعفري قنواتي، اعلام کرد: «حضور نداشتن يک منتقد ادبي را در جلسه به عنوان يک ضعف مي‌پذيرم؛ چرا که در همين مدت کوتاه زبان اثر مورد توجه بسياري از دوستان اهل فن در زمينه‌ي ادبيات قرار گرفته است.»

«نظرکرده» نوشته‌ي فرشته بهرامي، اثري پژوهشي است درباره‌ي آيين‌ها و باورهاي مردم در امامزاده‌هاي رودبار الموت غربي با مقدمه‌ي استاد عبدالرحمان عبادي، که مدتي پيش در 289 صفحه و با قيمت 6000 تومان توسط نشر آموت روانه‌ي بازار کتاب شد.

کتاب «حمام‌هاي خاموش» (آيين‌ها و باورهاي مردم در حمام‌هاي قزوين)، جديدترين کتاب فرشته بهرامي، نيز به زودي در اين انتشارات منتشر خواهد شد.

فرشته بهرامی از انتشار دومین اثر پژوهشی خود با عنوان «حمام‌های خاموش» از سوی نشر آموت خبر داد.

فرشته بهرامی در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به پایان تالیف و آماده انتشار شدن تازه‌ترین اثر خود با موضوع آیین‌ها و باورهای مردم قزوین در حمام‌های سنتی و قدیمی این شهر گفت: کتاب‌ «حمام‌های خاموش» اثری پژوهشی و مردم‌شناسانه در ارتباط با حمام‌های ایرانی است که از زاویه نگاه و باورهای مردم قزوین به این موضوع تالیف شده است.

وی ادامه داد: در این اثر تمام مشاغل و افرادی را که به نوعی در این مکان مشغول به فعالیت‌ بوده‌اند، معرفی کرده‌ام و در کنار آن آیین‌ها و مراسم‌هایی مثل جشن و احیاناً عزا که بهانه‌های مختلف در حمام‌ها برای آن مراسمی برگزار می‌شده است و همچنین نقشه‌ای از 17 تا 18 حمامی که در قزوین دستمایه انجام این پژوهش بوده‌اند، نیز ترسیم شده است.

مولف کتاب «نظرکرده» در توضیح علت نگارش این اثر گفت: موضوع من در این کتاب موضوع مرده‌ای است، سخن گفتن از اماکنی است که امروز عملاً وجود ندارد. من هم صرفا بر مبنای علاقه شخص خودم بود که این اثر را نوشتم. کاری به من پیشنهاد شده بود که باید برای آن اطلاعاتی را راجع به حمام‌های قزوین جمع‌آوری می‌کردم و هم این اطلاعات را دستمایه خلق این اثر بوم‌شناسانه و مردم‌شناسانه قرار دادم.

وی ادامه داد: نوشتن این اثر در یک جمله بسیار سخت بود. حتی استاد و راهنمایی برای چگونگی تدوین آن و یا معرفی منابع مرجع نداشتم و این به من یاد داد که دیگر عطای نوشتن این نوع کتاب‌ها را به لقایش ببخشم و به صورت متمرکز از این پس بر روی ادبیات فولکلور کار کنم.

بهرامی با اشاره به گویش خاص حاضر در متن این اثر گفت: زبان کتابم به زبان گویش محلی قزوین نزدیک است که علت آن را هم استقبال از این موضوع در اثر نخستم و فراموشی این گویش در میان جامعه بود که با این اثر به نوعی دوباره یادآوری شد.

وی همچنین در پاسخ به سئوالی درباره میزان بازخورد اثر نخست خود و این اثر در میان مخاطبان گفت: نظرکرده را تهرانی‌ها دیدند، اما انگار فقط تهرانی‌ها بودند که دیدند. در شهر خودم حتی هیچ اداره‌ای که حوزه کاری‌اش به موضوع کتاب مربوط بود، حاضر نشد تراکت انتشار آن را روی تابلوی اعلانات ورودی خودش نصب کند تا چه برسد به خرید. از جانب خودم امیدوارم درباره اثر دومم این اتفاق نیفتد و لااقل خود مردم استان و یا حداقل صاحبان این حمام‌ها بر خلاف کار قبلی به اثری که در ارتباط با فرهنگ بومی آنها نوشته شده است، اعتنای بیشتری بکنند.

نخستین کتاب فرشته بهرامی با نام «نظرکرده» سال گذشته از سوی نشر آموت منتشر شده است و این ناشر دومین کتاب بهرامی را نیز در دست انتشار دارد.

کتاب «نظرکرده» نوشته «فرشته بهرامی» در سیزدهمین نشست از سلسله نشست‌های نقد آموت (با همکاری پایگاه انسان‌شناسی و فرهنگ) مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.
این نشست با حضور دکتر «ناصر فکوهی» استاد دانشگاه و محقق و دکتر «محمد جعفری‌قنواتی» محقق و استاد دانشگاه به عنوان منتقد، «میثم نبی» کارشناس و دبیر نشست‌های نقد آموت و همچنین نویسنده کتاب برگزار می‌شود.
نشست نقد و بررسی این کتاب روز پنجشنبه 19 آبان از ساعت 17 الی 19 در دفتر نشر آموت به نشانی: زیر پل کریمخان زند – نبش ایرانشهر – به طرف غرب – پلاک 170 (178 قدیم) طبقه دوم به شماره تلفن: 88827140 برگزار خواهد شد و شرکت در آن برای علاقمندان آزاد است.
کتاب «نظرکرده» ، اثری پژوهشی درباره آیین‌ها و باورهای مردم در امامزاده‌های رودبارالموت غربی، (با مقدمه استاد عبدالرحمان عمادی) چندی قبل توسط نشر آموت در 289 صفحه و 6000 تومان روانه بازار کتاب شد و در این مدت با استقبال گسترده محققان و نویسندگان قرار گرفت.
به‌زودی کتاب «حمام‌های خاموش» (آیین‌ها و باورهای مردم در حمام‌های قزوین) نوشته فرشته بهرامی در نشر آموت منتشر می‌شود.

× همین خبر در خبرگزاری ایسنا ، ایبنا، مهر ، نسیم‌آنلاین، ادبیات سوم، شورای گسترس زبان و ادبیات فارسی، پانا ،نشر آموت ، پایگاه انسان‌شناسی و فرهنگ ، میراث فردا، نودوهشتیا، الف، روزنامه‌های آرمان ، جهان‌صنعت ،

فاطمه خضری: دوست داریم به هر قیمتی که شده شهرنشین شویم، اما الگویی برای ساخت شهرهای­مان نداریم. ناچارا وارد بازی «بازار اقتصاد» جهانی می­شویم و جهان پیشرفته یک الگوی از پیش تعیین شده در اختیارمان قرار می­دهد تا به خواسته­مان برسیم. و این می­شود که به راحتی معماری گذشته­ و طبیعت خود را برای اجرای سریع الگوی ساخت شهرها، فراموش می­کنیم. اما چه بخواهیم و چه نخواهیم به خاطر هویت شکل گرفته­مان هنوز در عمق وجودمان دلواپس عنصر قدسی هستیم. عنصر قدسی را هم ممکن است در مکان­های مذهبی گذشته؛ امام­زاده­ ها که کانون­های معنوی اسلام هستند، در آن­جاها که بیشتر در طبیعت جا دارند، جستجو ­کنیم. برای همین ممکن است هر کدام از ما وقتی از شهرها خسته می­شویم و نمی­توانیم در بی­شکلی و بی­هویتی آن­ها معنایی پیدا کنیم که با هویت ساختاریافته­مان ارتباطی داشته باشد، بار سفر به یک روستای خوش آب و هوا ببندیم و در همین حین هم بدمان نیاید به طبیعتی سر بزنیم که به خاطر وجود قبر یکی از بزرگان مذهبی مقدس شمرده شده است. کتاب «نظرکرده­» خانم فرشته بهرامی از امام­زاده­های رودبار الموت می­گوید همراه جستجوی عنصر قدسی، سفر از شهر به روستا و تحت تاثیر قرار گرفتن معماری امام­زاده­ ها از معماری شهرهای امروزی ... در تهران امروز / سایت آموت

مهم‌ترين ويژگي كتاب شما نثر فارسي ـ بومي آن است و من را مدام به ترديد مي‌انداخت كه اين نثر شيوا مهارت شخصي شماست يا قابليت زبان مردم اين منطقه كه مي‌تواند تا اين حد گويا باشد.
من به عمد زبان بومي را براي كتابم و توصيف اين منطقه انتخاب كردم و به نظرم نمي‌آيد كه يك فارسي زبان متوجه معناي كلمات آن نشود. اگرچه در انتها يك فهرست لغات گذاشته‌ام، اما شايد هر كسي پيش از مراجعه به آن با كمي فكر متوجه معناي كلمه بشود. شايد بتوانم بگويم كه ويژگي نثر كتاب هم به قلم خودم مربوط است و هم به زبان مردم منطقه كه زبان مادري‌ام است كه من بر هر دو مسلط بودم. انگار من زبان آنان را فقط ويرايش كردم و چون آنها نمي‌نوشتند من به جايشان نوشتم. البته من هميشه دغدغه زبان‌شناسي داشته‌ام.
آيا كتاب شما در حيطه تك‌نگاري قرار مي‌گيرد؟
در تك نگاري بايد تمام عناصر فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي يك جامعه كوچك را بررسي كرد. ولي من درباره نظركرده چنين ادعايي ندارم، اما اين هميشه دغدغه من بوده كه روي يك موضوع كار كنم. مثلا دوست داشتم فقط روي موضوع امامزاده كار كنم. شايد چنين كاري نيز با حضور يك گروه بايد انجام مي‌شد. من خودم مي‌گويم كه اين ضعف «نظر كرده» است. در يك جمله بايد بگويم كه اين كتاب، روايت باورهاي پاك مردمي است كه هنوز با فرهنگ و گذشته خود بيگانه نشده‌اند.
چرا اين كتاب حتي يك صفحه مرجع نداشت. به نظر مي‌رسد منبع اصلي شما فقط و فقط سينه‌هاي مردمي است كه قرن‌هاست اين باورهاي مذهبي را با خود حمل كرده‌اند.
من شخصا كار كتابخانه‌اي را نيز قبول دارم و اين‌گونه نيست كه فقط بخواهم از كوي و ميدان، شواهدم را بنويسم. اسنادي را هم جستجو كردم، اما منابع كتابخانه‌اي يا اسنادي كه در آن زمان به دستم رسيد بسيار محدود بود و اطلاعات آن يكي دو تا كتابي را هم كه پيدا كردم مناسب كار من نبود. در هر صورت چون منبع مشخصي نيافتم كارم را به شنيده‌هاي اهالي منطقه محدود كردم. تا پيش از من كسي روي اين موضوع در منطقه كار نكرده بود. شايد هم كسي براي دل خودش كار كرده، اما اثرش در آرشيو شخصي‌اش در حال خاك خوردن است. من مايل نبودم كه دريافتي زيادي از سازمان خاصي داشته باشم اما كتابم در كتابخانه‌هاي آنجا بماند و فقط دست گروهي كه گاه علاقه‌مند هم نيستند، برسد.
ادامه گفتگو .... روزنامه جام جم / نشر آموت (بازنشر)

چند سالی بود در جریان ِ کار «فرشته بهرامی» بودم؛ گردآوری آیین‌ها و باورهای امامزاده‌های رودبارالموت غربی.
بعد فهمیدم این کار را تمام کرده و مشغول کار دیگری است؛ گردآوری آیین‌ها و باورهای حمام‌های قزوین.
دیدم اگرچه هیچ حمایتی ازش نمی شود اما کاری کرده کارستان؛ به خودم قول دادم به هر قیمتی شده دنبال کتابش را بگیرم؛ حتی اگر یک نسخه‌اش به فروش نرسد.
کتاب که تایپ شد، یک نسخه اش را رساندم به «عبدالرحمان عمادی». گفتم «آقای عمادی! زحمت می کشید یه نگاهی بهش بیندازید؟»
نشان به آن نشان که چهار پنج روز بعدش زنگ زد که تشریف بیاورید ببرید.
رفتم. برداشته بود شصت بیت گفته بود درباره نظرکرده و امامزاده و بزرگوار. برای هر بیت هم یک صفحه پی‌نوشت. گفتم آقای عمادی! این که شده خودش یک کتاب دیگر!
فردایش زنگ زد و گفت: تشریف بیاورید ببرید.
رفتم. مقدمه ای نوشته بود مناسب ِ کتاب «نظرکرده».
شادمانی ام چندجانبه بود؛ هم از این جهت که آقای عمادی از کتاب خوشش آمده و هم اینکه برای کتاب مقدمه نوشته بود.
دیروز هم کتاب را برایش بردم و شادی اش در عکس پیداست.

عبدالرحمان عمادی، ایرانشناس پیشکسوت

«نظركرده» (آيين‌ها و باورهاي امامزاده‌هاي رودبارالموت غربي)، نام اثري پژوهشي از فرشته بهرامي درباره 19 امامزاده در «رودبارالموت» منتشر شد.

به گزارش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در معرفي اين كتاب مي‌خوانيم: « سرزمين جادويي «الموت» نه تنها در طول تاريخ که امروزه نيز جولانگاه محققان و نويسندگان ايراني و خارجي بوده است. اغلب اين نويسندگان متأسفانه تنها به موضوع «حسن صباح» و فداييان اسماعيلي پرداخته و از زندگي و باورهاي مردم الموت غافل مانده‌اند.

فرشته بهرامي، تحصيل‌کرده مردم‌شناسي از دانشگاه تهران، با پايه قراردادن آيين‌ها و باورهاي مردم، سراغ موضوع امامزاده‌ها رفته و پس از گردآوري اطلاعات لازم در اين‌باره، دانسته‌هاي مردم را با زباني داستاني – مستند روايت کرده است.»

پس از مقدمه استاد عبدالرحمان عمادي - ايران‌شناس پيشكسوت - و مقدمه بهرامي، روايت 19 امامزاده رودبار الموت غربي (رودبارشهرستان) آغاز مي‌شود و پس از آن، فرهنگ لغت ديلمي (الموتي)، تصاوير راويان، فرهنگ اعلام و نقشه جغرافيايي، مطالب ديگر کتاب است.

کتاب «نظرکرده» 292 صفحه است و با قيمت 6000 تومان و شمارگان 1500 نسخه به وسيله نشر آموت منتشر شده است.

* همین خبر در خبرگزاری کتاب، خبرگزاری مهر، خبرآنلاین، روزنامه دنیای اقتصاد، روزنامه ایران، دیلمستان، کتاب نیوز، شبستان، زمان، رودبار الموت، هرانک، نشر آموت، رادیوزمانه، پخش ققنوس،